روآن اتكینسون

مستربین یا شخصیتی كه روآن اتكینسون (Rowan Atkinson) ساخت امروزه یك اسطوره‌ی طنز در دنیاست. شخصیتی كه در اروپا و آسیا به شدت محبوب است و در كشور متبوع خودش یعنی انگلستان یك چهره‌ی بسیار شناخته شده و نماد ملی است.

همه‌ی ما سكانس‌های تلوزیونی و كارتون این شخصیت را با كت قهوه‌ای و عروسك خرسی محبوبش تدی و ماشین كوچك و سبز رنگش به خاطر داریم. یك آدم كم‌حرف با كلی شوخی فیزیكی و شخصیتی كودك‌مآب و خودخواه كه مشكلات زیادی برایش پیش می‌آید.

یك نمونه‌ی بروز شده از چاپلین و كیتون كه شوخی‌هایش را فیزیكی، بدون دیالوگ و با چهره‌ی عبوس انجام می‌دهد. حتی بعدتر با شخصیت جانی انگلیش حرف هم می‌زند و سعی می‌كند از مستربین فاصله بگیرد اما باز هم مردم او را به مستربین می‌بینند.

روآن با این كه مدتی روآن به دلیل افسردگی كم‌كار شده بود. اما این روزها به دنیای كمدی برگشته و مینی سریال‌های «مرد در برابر زنبور» و «مرد و كودك» را بازی كرده است. با همان تم مستر بین كلاسیك البته با اندكی تغییر.

دیالوگ‌ها خیلی زیاد شده‌اند، شخصیت قدیمی تقریبا كنار گذاشته شده و ریبرند شكل گرفته. این تغییرات بی دلیل هم رخ نداده و مطابق با ذائقه‌ی مخاطب امریكایی است.

ناشناخته بودن مستربین در آمریكا
جالب است كه بدانید مستربین در آمریكا نه تنها محبوب نیست، بلكه شناخته‌شده هم نیست. ذائقه‌ی مخاطب آمریكایی به طنز دیالوگ‌محور مثل سریال فرندز بیشتر علاقه دارد. طنز فیزیكی را كودكانه و دموده شده می‌داند. به مكث‌های بین شضوخی علاقه ندارد و دلایل فرهنگی دیگر.

روآن اتكینسون جایی گفته بود (خلاصه‌ی معنا): «آمریكایی‌ها بیشتر به شوخی می‌خندند كه شنیده می‌شود، نه شوخی كه دیده می‌شود.» و دقیقاً مستر بین برعكس این است.

علاوه بر این خودخواهی شخصیت مستربین و آزادی در آسیب زدن به دیگران برای آمریكایی‌ها جذاب نیست و مخاطب را پس می‌زند. برعكس این قضیه در اروپا رایج است و آن را فلسفی و عمیق می‌دانند.

روآن در انگلستان استنداپ هم اجرا می‌كرد و فیلم‌های آن موجود است. این استنداپ‌ها به قدری با استنداپ‌های امریكایی متفاوت است كه شاید نتوان هر دو را استنداپ نامید.

اجرای طنز روآن چیزی شبیه به تئاتر كمدی است. در مقابل استنداپ كمدی آمریكایی كه یك ساعت و نیم بدون اجرای خاص و فقط با حرف زدن و اكت‌های كوتاه مخاطب را می‌خنداند.

حالا مستربین با شخصیت جدید برگشته خودش را به روز و ری‌برند كرده و باید دید آیا مخاطب آمریكایی را هم می‌تواند با خودش همراه كند یا نه.

پایان

نویسنده: ابراهیم كاظمی مقدم

به نقل از وبگاه دفتر طنز حوزه هنری